Οι «Ορίζοντες Δημιουργίας» έθεσαν το ζήτημα της ασφάλειας όταν η παραβατικότητα είχε ήδη αρχίσει να διαβρώνει την καθημερινότητα των πολιτών, από το παραλιακό μέτωπο μέχρι τις ορεινές κοινότητες. Όχι με γενικόλογες διαπιστώσεις, αλλά με θεσμική παρέμβαση, καταγεγραμμένη, με ημερομηνία και επιχειρήματα. Αυτό ακριβώς είναι το καθήκον της αντιπολίτευσης: να διεκδικεί, όχι να παρακολουθεί.

Η Δημοτική Αρχή, αντί να προηγηθεί ή έστω να συνταχθεί ενεργά με το αίτημα, επέλεξε τον ασφαλή δρόμο της αναμονής. Και όταν η εξέλιξη ήρθε, έσπευσε να την παρουσιάσει ως προϊόν «καλής συνεργασίας», αποφεύγοντας επιμελώς να απαντήσει στο βασικό ερώτημα: γιατί χρειάστηκε η πρωτοβουλία της αντιπολίτευσης για να κινητοποιηθούν τα αντανακλαστικά;

Το επιχείρημα περί «ειλημμένης απόφασης» δεν αναιρεί την πολιτική πραγματικότητα. Οι αποφάσεις που μένουν στα συρτάρια δεν παράγουν ασφάλεια. Παράγουν στασιμότητα. Αν δεν υπήρχε πίεση, αν δεν υπήρχε δημόσια ανάδειξη του προβλήματος, αν δεν υπήρχε θεσμική επιμονή, πόσο ακόμη θα περιμέναμε την υλοποίηση;

Η ειρωνική αναφορά του δημάρχου σε «Μαυρογιαλούρους» περισσότερο προδίδει αμηχανία παρά πολιτικό επιχείρημα. Γιατί στην τοπική αυτοδιοίκηση, Μαυρογιαλουρισμός δεν είναι η διεκδίκηση, αλλά η απουσία της. Δεν είναι η επιμονή, αλλά η αυτάρκεια του «όλα πάνε καλά». 
Το ουσιαστικό ερώτημα, όμως, παραμένει: ποιος στάθηκε δίπλα στον πολίτη όταν η ανασφάλεια έγινε καθημερινή εμπειρία; Ποιος μίλησε, ποιος κατέγραψε, ποιος πίεσε;
Η ασφάλεια η οποία δεν είναι τρόπαιο για πολιτική χρήση αλλά  δικαίωμα θωρακίζεται μέσα από συγκεκριμένες παρεμβάσεις και τότε μόνο η πολιτική αποκτά νόημα. Οι «Ορίζοντες Δημιουργίας» απέδειξαν ότι η αντιπολίτευση μπορεί να είναι δύναμη λύσεων και όχι απλός σχολιαστής των εξελίξεων. 
Και αυτό, όσο κι αν ενοχλεί, είναι ένα μήνυμα που δύσκολα διαψεύδεται.       

Χ@ρα