Και όσο πιο βαρύ ήταν το παρελθόν της σιωπής του, τόσο πιο θορυβώδης γίνεται η κριτική του προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Όταν η χώρα βούλιαζε, όταν ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνούσε με αυταπάτες, πειραματισμούς και θεσμικές εκτροπές, ο Κώστας Καραμανλής δεν άνοιξε το στόμα του. Ούτε μια δημόσια προειδοποίηση, ούτε μια καθαρή πολιτική θέση. Αντιθέτως, οι σχέσεις του με τον Αλέξη Τσίπρα περιγράφονταν –και δεν διαψεύστηκαν ποτέ– ως «ήρεμα νερά». Τηλέφωνα, συνεννοήσεις, ανοχές. Και, κυρίως, ένα πολιτικό περιβάλλον που ευνόησε τη διείσδυση καραμανλικών επιλογών στο σύστημα ΣΥΡΙΖΑ, με αποκορύφωμα το «πράσινο φως» για τον Παυλόπουλο στην Προεδρία της Δημοκρατίας.

Τότε, όλα αυτά λέγονταν χαμηλόφωνα. Όχι στα επίσημα φόρα, αλλά στις παρέες, στις ταβέρνες, με ρετσίνα και μπουζούκι. Χωρίς ντροπή, αλλά και χωρίς ευθύνη. Σήμερα, όμως, το ίδιο πρόσωπο παρουσιάζεται ως σημείο ενότητας της Νέας Δημοκρατίας. Ενότητας ποιας ακριβώς;

Η σιωπή ως στρατηγική και η επίθεση ως ρεβάνς
Ο Κώστας Καραμανλής δεν πολεμά τον Κυριάκο Μητσοτάκη επειδή διαφωνεί πολιτικά. Τον πολεμά γιατί δεν αντέχει την πραγματικότητα: ότι ένας άλλος ηγέτης της Νέας Δημοκρατίας έχτισε διεθνές κύρος, ενίσχυσε την άμυνα της χώρας και έβαλε πραγματικά όρια στην Τουρκία – όχι με ψιθύρους, αλλά με πράξεις, συμφωνίες και αποτρεπτική ισχύ.

Γιατί, ας είμαστε ειλικρινείς: την εποχή που άλλοι μιλούσαν για «κουμπαριές» και φωτογραφίζονταν χαμογελαστοί με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, ο σημερινός πρωθυπουργός οικοδομούσε συμμαχίες και θωράκιζε τη χώρα. Η διαφορά είναι πολιτική, στρατηγική και –κυρίως– μετρήσιμη.

Και σήμερα; Ο κ. Καραμανλής επιλέγει να πολεμά τη Νέα Δημοκρατία εκ των έσω, ενώ ταυτόχρονα εμφανίζεται ως εγγυητής της. Να υπονομεύει, αλλά να μην αναλαμβάνει ευθύνη. Να κρίνει, αλλά να μην κρίνεται. Να παίζει Νέα Δημοκρατία, χωρίς να υπηρετεί τη σημερινή της πορεία.

Η Ιστορία, όμως, δεν γράφεται με υπαινιγμούς και σιωπές. Γράφεται με πράξεις. Και σε αυτό το πεδίο, κάποιοι έχουν ήδη κριθεί.

thepostpolitics.gr