Είναι κάτι που μπορεί να μη με αφορά άμεσα, αλλά ταυτόχρονα με ενοχλεί βαθιά. Βλέπουμε τη συγχώνευση που επιχειρείται στο Λουτράκι.

Στην ουσία μιλάμε για μια ομάδα με λίγα χρόνια παρουσίας που επιχειρεί να εξαφανίσει – γιατί περί αυτού πρόκειται – μια ιστορική ομάδα: τον Ολυμπιακό.

Μια ομάδα με σχεδόν 100 χρόνια ιστορίας. Με συμμετοχές στη Β’ και τη Γ’ Εθνική. Και όμως, διαβάζω ότι το όνομα θα λέγεται απλά «Λουτράκι» – το πρώτο βήμα του αφανισμού – και ότι θα διατηρηθεί μόνο το κόκκινο χρώμα. Δηλαδή τίποτα.

Το μοναδικό πραγματικό κέρδος σε όλη αυτή την ιστορία είναι ένα: τα παιδάκια. Η ακαδημία. Και φυσικά το οικονομικό όφελος. Μόνο αυτό.

Όλα τα υπόλοιπα είναι λόγια βερεσέ. Θέλετε παίκτες του Ολυμπιακού; Πληρώστε τους και πάρτε τους. Όχι με απορρόφηση ονομάτων και ιστορίας. Λέτε «μια ομάδα στην πόλη για τους στόχους». Αν στον ΑΟΛ θέλετε να πρωταγωνιστήσετε, βάλτε περισσότερα χρήματα. Απλό. Άλλωστε ο Ολυμπιακός δεν σας εμπόδιζε ποτέ στις βλέψεις σας.

Μπορεί ο Ολυμπιακός να βρίσκεται σε τέλμα εδώ και αρκετά χρόνια – ξέρω καλά τι σημαίνει αυτό, το έζησα με την Κόρινθο – όμως θα έρθει η στιγμή που θα βρεθεί ο άνθρωπος που θα επενδύσει πραγματικά στην ομάδα.

Ένας άνθρωπος σαν τον Κούγια, θα έλεγα καλύτερα. Σκεφτείτε πολύ καλά τι κάνετε τώρα, γιατί ό,τι αποφασίσετε θα μείνει στην ιστορία. Και φυσικά, θα μείνει και το όνομα αυτού που θα φέρει τις αποφάσεις.

Η ιστορία δεν ξεχνάει. Κι αν πραγματικά δεν ενοχλεί κανέναν όλο αυτό, τότε θα το πω ξεκάθαρα: εμένα μου περισσεύει. Και κυρίως μου περισσεύει η σιωπή των ίδιων των φιλάθλων του Ολυμπιακού.

Γιατί κάποια στιγμή θα κάθονται στα παγκάκια της παραλίας, σαν συνταξιούχοι, και θα αναπολούν το παρελθόν. Θα αναρωτιούνται πού πήγε το όνομα, πού πήγε η ομάδα. Τότε όμως θα είναι πολύ αργά.